Her şey bir akşamüstü, telefonda boş boş dolaşırken başladı. Adana’da travesti ilanlarının paylaşıldığı bir sayfaya göz gezdiriyordum. Açıkçası başta sadece meraktı bu. Çok fazla düşünmeden, “bir bakayım” dediğim bir andı. Ama bazen insanın hayatına giren şeyler tam da böyle, plansız anlarda çıkıyor karşısına. İlanlar arasında gezerken bir profil dikkatimi çekti. Fotoğrafları abartısızdı ama bir şey vardı; bakarken insanın içine bir sakinlik veriyordu. adanatravestigay.com sitesinden numaraya ulaştım. “Merhaba” yazmam uzun sürmedi. İçimde hafif bir heyecan vardı ama bunu kendime bile itiraf etmiyordum.
İlk mesajdan sonra konuşma kendiliğinden aktı. Ne fazla resmi ne de yapaydı. Sanki daha önce tanışmışız gibi bir ton vardı yazışmalarda. Nerede yaşadığını, nasıl biri olduğunu anlattı. Ben de kendimden bahsettim. Saatler geçtikçe mesajların yerini daha derin bir merak almaya başladı. Sadece fiziksel değil, insani bir merak. Bir süre sonra buluşma konusu açıldı. Verdiği adres, Adana’nın bilindik bir semtindeydi. Telefona bakıp derin bir nefes aldığımı hatırlıyorum. “Gerçekten gidiyor muyum?” diye sordum kendime. Evet, içimde hafif bir tedirginlik vardı ama heyecanım ön plandaydı.
Adana Travesti Emel için Yola Çıkarken Hissettiklerim
Adrese doğru yola çıktığımda akşam serinliği kendini hissettirmeye başlamıştı. Arabanın içinde müzik açıktı ama kulağımda çalan şey müzikten çok kalp atışlarımdı. İnsan bilmediği bir şeye giderken ister istemez düşüncelere dalıyor. Aklımdan geçenler korkudan çok meraktı. Binanın önüne geldiğimde birkaç saniye durup etrafa baktım. Her şey sıradandı aslında. Işıklar yanıyordu, sokakta hayat akıyordu. Bu sıradanlık, içimi rahatlattı. Zili çaldım. Kapı açıldığında ilk hissettiğim şey şaşkınlık oldu. Kapıda duruyordu.
Fotoğraflardakinden daha etkileyiciydi ama bunu abartılı bir çekicilik olarak değil, doğal bir duruş olarak söyleyebilirim. Üzerindeki kıyafet sade ama özenliydi. Ne fazla iddialı ne de sıradan. Yüksek topuklu ayakkabılar, jartiyer çorap, üzerinden dantel bir gecelik vardır. Gözleri masmavi ve çok güzel kokuyordu. Bir anda bütün gerginliğim dağıldı.
Göz göze geldiğimiz o ilk saniyede, karşılıklı bir gülümseme oldu. O an şunu fark ettim: burası güvenli bir yerdi. İçeri davet ettiğinde tereddüt etmeden adım attım. Evin atmosferi sıcak ve düzenliydi. Her şey yerli yerindeydi, sanki bir misafirliğe gelmiş gibiydim. İlk dakikalar sohbetle geçti. Oturduk, bir şeyler içtik. Ses tonu yumuşaktı, konuşurken gözlerini kaçırmıyordu ama rahatsız edici bir bakış da yoktu. Bu denge insanı rahatlatıyor. Sohbet ilerledikçe, gerginlik tamamen yerini samimiyete bıraktı.
Yakınlaşan Anlar
Konuşma derinleştikçe zamanın nasıl geçtiğini fark etmedim. Kahkahalar oldu, kısa sessizlikler oldu. Ama o sessizlikler bile rahatsız edici değildi. Aksine, iki insanın aynı ortamda kendini rahat hissettiği anların sessizliğiydi. Bir noktadan sonra mesafe doğal şekilde kapandı. Ne acele vardı ne de zorlamaya benzer bir durum. Sanki her şey olması gerektiği hızda ilerliyordu.
Dokunuşlar hafifti, daha çok bir güven arayışı gibiydi.İşte bu noktada olayın sadece fiziksel bir buluşma olmadığını anladım. Burada bir bağ kuruluyordu. Kısa süreli bile olsa, o anın içindeki hisler gerçekti.
Yatak Odasına Geçiş
Yatak odasına geçiş, konuşmaların doğal bir devamı gibiydi. Kapı kapandığında ortam daha sakin, daha özel bir hâl aldı. Işık loştu, hava yumuşaktı. Yan yana oturduğumuzda kalp atışlarımın hızlandığını hissettim. Masajla başladı her şey. Yavaş, acele etmeden. Dokunuşlarda bir rahatlatma niyeti vardı. O an insanın zihni boşalıyor, sadece bulunduğu ana odaklanıyor. Günün bütün yükü sanki omuzlarımdan tek tek alındı. Bu anlarda konuşma azaldı ama hisler çoğaldı. Gözler, nefesler ve dokunuşlar kelimelerin yerini aldı. Her şey karşılıklı bir uyum içinde ilerliyordu.
Birliktelik anı, kelimelerle anlatılacak bir şey değildi. Daha çok hissedilen, yaşanan bir duyguydu. Zaman kavramı silindi, dış dünya tamamen kapandı. O an sadece biz vardık. ve sertleşen organlarımız. Bu yakınlık, insanın kendini rahat ve güvende hissettiği nadir anlardandı. Ne beklenti ne de baskı vardı. Sadece anın kendisi vardı.
Travesti Emel bir adnda penisini elime değdirdi. Çok etkilenmiştim. Oda bunun farkındaydı. Ona oral yapmamı istedi. Hayır diyemedim. Ve devam ettim. Gerçekten büyüktü penisi. Ağzuma sığmıyordu. O çok zevk alıyordu ve bende bundan haz duyuyordum. Daha sonra arkama geçmek istedi, hayır demedim. Yavaşca git gel yaparak girdi içime. Muhteşem bir zevk alıyorduk ikimizde. Farklı pozisyonlar denedik. Zevkin zirvesine çıktık. Aynı anda boşaldık. Bu muhteşem bir deneyimdi.
Final: Değerlendirme
Her şey bittiğinde acele yoktu. Yan yana oturduk, kısa bir sohbet daha ettik. Gülümsedik. O an anladım ki, yaşanan şey sadece fiziksel bir deneyim değildi. İnsana kendini iyi hissettiren, akılda kalan bir anıydı.
Evden ayrılırken içimde garip bir huzur vardı. Ne pişmanlık ne de karmaşa. Sadece “iyi ki gelmişim” duygusu. Adana’da bir travesti ilanıyla başlayan bu tanışma, bana insan ilişkilerinin ne kadar doğal ve sıcak olabileceğini tekrar hatırlattı. Bazı anlar vardır, hayatın içinde küçük gibi görünür ama izi büyük olur. Bu da onlardan biriydi.
